Schoenen uit. Gedempte stem. Op sokken dwalen we door de lege abdij. Bij de ingang slechts een paar andere schoenenparen van bezoekers. We treffen enkele vriendelijke vrijwilligers. Verder: stilte.
Onze kinderen hadden vriendelijk bedankt voor dit uitje op Eerste Paasdag. Gelukkig maar. Het gaf ons alle tijd om mee te bewegen in het trage ritme van deze gewijde plek.
Hoewel architect Dom Hans van der Laan een Benedictijns monnik was, is hier niets terug te vinden van de grandeur en ornamentiek uit de katholieke vormgevingstraditie. Dit is elementaire architectuur.
Orde. Ritmiek. Lichtinval. Menselijke schaal.
De hele plattegrond en alle ruimten volgen een door Van der Laan ontwikkeld verhoudingssysteem. Ik lees in de folder over Onderlinge Nabijheid, een term gemunt door Van der Laan. In grotere ruimtes, zoals de refter, zorgt een galerij met vier kolommen ervoor dat één grote zaal verandert in twee kleinere helften. Ik word niet overdonderd maar kan me tot de ruimte verhouden.
Mezelf blijven voelen.
Ik moet denken aan de opvallende gebouwen van Gehry die ik laatst bezocht in de Medienhafen in Düsseldorf: veel gebaar, veel effect. Hier niets van dat alles.
Hier gaat het om aanwezigheid.
Wat een troostende Paasgedachte.
Misschien is dat precies waar leiderschap soms om vraagt:
niet nog harder sturen, maar ruimte maken voor aanwezigheid, vertrouwen en innerlijke rust.
Voor leiders en professionals die hier dieper op willen reflecteren, bied ik exclusieve 1-op-1 One Day Intensives aan.
24 april | 30 april
Rotterdam
Voel je welkom om me een DM te sturen als dit resoneert.
