Het klinkt onschuldig. Bijna plausibel zelfs.

Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Toch is het een rode vlag. En elke professional die je dit tijdens een sollicitatiegesprek op de mouw probeert te spelden, mag zijn koffie opdrinken en vriendelijk richting de uitgang worden begeleid. Sorry, geen match.

Want wie zegt: Dat zit nu eenmaal in de aard van het beestje, zegt in wezen: Dit is wie ik ben. Verwacht niet dat ik snel zal veranderen. De bereidheid om zich te ontwikkelen lijkt te ontbreken.

Maar er is nog iets met deze veelgehoorde uitspraak. Ze is biologisch gezien onjuist.

Want hoe het beestje ook in elkaar steekt, jouw brein beschikt over een bijzonder vermogen: neuroplasticiteit. Gedurende je hele leven ontstaan nieuwe neurale verbindingen terwijl andere verzwakken. Het brein leert voortdurend. Bewust én onbewust.

Read More »

Ik werk graag met leiders en high performers. Ik houd van hun snelle denken, leergierigheid en commitment. Vaak hebben ze hun analyse al klaar voordat we elkaar spreken. Ze weten precies waar het schuurt, wat beter kan en waar ze naartoe willen. Soms verdenk ik ze ervan dat ze het intakegesprek het liefst zelf zouden leiden.

En eerlijk? Dat is precies hun kracht.

Het is vaak ook waar het begint vast te lopen.

De mensen die ik begeleid, verlangen meestal naar één of meerdere van deze dingen:
• Uit de overdrive. Niet continu “aan” staan.
• Duurzaam presteren op hoog niveau, zonder roofbouw te plegen op zichzelf.
• Meer voldoening ervaren in plaats van alleen maar resultaten najagen.

Het lastige is: nóg meer discipline, drive of resultaatgerichtheid brengt hen daar niet.

Wat wél nodig is, is toegang tot een laag die veel succesvolle mensen onderweg zijn kwijtgeraakt: werkelijk voelen wat er in hen leeft.

Read More »

“Waarom heeft het me toch zoveel jaar gekost om te ontdekken wat ik zelf wil en wens? Wat ik wil. Voor mij.” Ik zit met een van mijn favoriete nichten buiten in de zon. Ik kan voelen hoe haar woorden mij raken.

Er is herkenning. In mijn systeem. Van een familiedynamiek die ons beiden parten speelt.

Onze moeders zijn zussen. Dat verklaart een hoop. Het gezin waarin zij samen groot zijn gegroeid heeft hen gevormd. Het heeft zijn doorwerking in de gezinnen die zij zelf hebben gesticht. En daarmee in ons.

Waar ben ik nou écht van?

Het is precies die vraag geweest die mij zeventien jaar geleden op een queeste stuurde. Ik was 33 jaar oud. Succesvol in de dingen die ik deed. Maar het succes en de schouderklopjes vervulden mij niet. Ze maakten eerder eenzaam.

Read More »

Schoenen uit. Gedempte stem. Op sokken dwalen we door de lege abdij. Bij de ingang slechts een paar andere schoenenparen van bezoekers. We treffen enkele vriendelijke vrijwilligers. Verder: stilte.

Onze kinderen hadden vriendelijk bedankt voor dit uitje op Eerste Paasdag. Gelukkig maar. Het gaf ons alle tijd om mee te bewegen in het trage ritme van deze gewijde plek.

Hoewel architect Dom Hans van der Laan een Benedictijns monnik was, is hier niets terug te vinden van de grandeur en ornamentiek uit de katholieke vormgevingstraditie. Dit is elementaire architectuur.

Orde. Ritmiek. Lichtinval. Menselijke schaal.

Read More »

September 2022 – You Show Up For You. Mijn commitment aan de launch van mijn programma is even groots als het plan. Drie trainingsdagen maar liefst. Met elke dag een opgenomen video over persoonlijk leiderschap, gevolgd door een live Q&A.

Al het voorbereidende werk is gedaan. Ik ben er klaar voor. Laat de camera’s maar draaien.

Het viel stil.

Een korte introductievideo van 30 seconden. Verder ben ik niet gekomen. Zelfs die video heeft het niet gered. Nooit gepubliceerd op enig platform.

Het viel stil.

Read More »

Als leidinggevende weet je precies waar je verantwoordelijk voor bent: richting geven, mensen coachen en helpen groeien, en werkprocessen organiseren.

In theorie is dat duidelijk. Maar in de praktijk loopt het vaak anders.

Je herkent vast situaties zoals deze:

Een teamleider die in het overleg nauwelijks iets zegt, terwijl jij haar expliciet om input vraagt. Pas ná de meeting deelt ze telefonisch haar echte mening. Niet een keer, maar elke week. Op zulke momenten is duidelijk dat er iets onder de oppervlakte speelt.

Als leidinggevende moet je dan het gesprek aangaan, tijd nemen en verbinding maken.

Maar één cruciaal element wordt daarbij vaak over het hoofd gezien: je eigen – vaak onbewuste – opvattingen en overtuigingen. En het effect daarvan op jouw interventie.

Read More »

‘Jij stut leiders,’ zegt ze. Sprankel in haar ogen. Ze is een jaar lang mijn opdrachtgever geweest.

Ik val stil. De vork in mijn linkerhand blijft zweven boven een zorgvuldig opgemaakte salade gerookte zalm.

Ze heeft gelijk, weet ik direct.

Waar ik in mijn hoofd twee gescheiden werelden van heb gemaakt, blijkt in werkelijkheid prachtig samen te gaan.

Twee jaar geleden verlangde ik terug naar de klei. Niet meer uitsluitend vanuit mijn coachkamertje directeuren en ambitieuze professionals ondersteunen, maar zelf de arena in. Ik verhuurde mezelf als interim bestuurssecretaris, strategisch adviseur en projectleider, welke rol ook maar nodig was.

Read More »

´Ik ken geen succesvol bedrijf in Sillicon Valley waar geen vorm van angstcultuur hangt´(…) ‘Dat gaat samen met performance.’ CEO Robert Vis van miljoenenbedrijf Bird aan een van zijn medewerkers in een Slack bericht. (NRC, 29 augustus 2025)

Wow, het bestaat nog steeds. Een CEO van een bedrijf van 450 medewerkers die met droge ogen een angstcultuur voorstaat. Want alleen medewerkers die onder druk staan leveren, is de gedachte.

Een pijnlijk achterhaalde en ook kostbare misvatting.

Het is alsof Robert Vis met een blinddoek op door zijn bedrijf loopt en niet door heeft dat hij kenniswerkers in dienst heeft in plaats van medewerkers die productie draaien aan een lopende band.

Read More »