Hoe durft ze.
Premier zijn van een land en tegelijkertijd een kind krijgen.
Dat verwijt blijft de jonge Nieuw-Zeelandse premier Jacinda Ardern achtervolgen.
Als ze Londen bezoekt voor een top met de leiders van de Common Wealth, krijgt ze steun uit onverwachte hoek. Van vrouwen uit de Maori-gemeenschap in Londen.
Het geeft een indrukwekkend beeld in de prachtige documentaire Jacinda Ardern. Prime Minister. Ik zag de documentaire gisteravond in de herhaling. Ik ben er nog vol van.
De Maori-vrouwen, veel op leeftijd, staan om Jacinda heen, slaan haar de traditionele veren mantel voor leiders om en spreken de volgende woorden uit:
‘Wouldn’t it be lovely if somehow Jacinda had a cloak of her own. To keep her warm. To protect her back. To guard her from the slings and arrows of outrageous commentators. Other women saying to our gorgeous prime minister: Don’t worry. Stand tall. We have your back.’
Jacinda neemt de mantel zichtbaar ontroerd in ontvangst.
Bij mij rollen de tranen over mijn wangen. Dit is sisterhood in haar meest zuivere vorm.
Het bronmateriaal van de documentaire is uniek. Toen Jacinda onverwacht leider werd van de Labour Party, pakte haar partner, Clarke Gayford, zijn telefoon en begon het dagelijkse leven te filmen. Daardoor mogen we werkelijk achter de schermen kijken. We worden deelgenoot van intieme momenten die een reguliere cameraploeg nooit had kunnen vastleggen.
We zien Jacinda tijdens de coronacrisis met stapels dossiers naar bed gaan om de wetenschappelijke modellen te bestuderen. We zien haar worstelen wanneer tijdens een internationale top blijkt dat haar borstvoeding terugloopt en ze haar dochter Neve niet langer zelf kan voeden. De menselijke kant van een politiek leider.
Ik kende alleen de highlights van Jacinda Ardern’s premierschap. Haar indrukwekkende optreden na de terroristische aanslag op de moskeeën in Christchurch. Hoe ze nabij durfde te zijn, zich zichtbaar liet raken en wereldwijd respect afdwong.
En haar inmiddels beroemde antwoord aan Donald Trump, die haar na de aanslag vroeg hoe hij kon helpen:
‘Sympathy and love for all Muslim communities.’
De documentaire laat ook de andere kant zien. Want wat een haat en vuiligheid heeft Jacinda Ardern over zich heen gekregen. Wanneer de publieke opinie in Nieuw-Zeeland omslaat vanwege haar harde coronabeleid, komt een giftige stroom van misogynie aan de oppervlakte. Van online haat, trollen en dreiging met seksueel geweld tot reële doodsbedreigingen aan haar adres en dat van haar familie. Het ging veel verder dan kritiek op haar coronabeleid.
Een patroon dat veel vrouwen treft zodra zij de hoogste regionen van de politieke arena bereiken. Weinig vrouwen spreken er openlijk over, maar vrouwenhaat is een structureel democratisch probleem.
Zelfs de Māori-leiderschapsmantel is hier uiteindelijk niet tegen opgewassen.
Jacinda Ardern kondigt onverwacht haar vertrek aan. ‘The tank is empty,’ zegt ze. De functie heeft meer van haar gevraagd dan ze nog kon geven.
Één vraag spookt vandaag door mijn hoofd: hoe kunnen vrouwen in de politiek zich wapenen tegen haat?
Of is dat eigenlijk de verkeerde vraag? Ligt de verantwoordelijkheid niet veel meer bij de omgeving waarin deze haat wordt gevoed? Bij de manier waarop we omgaan met polarisatie, online gedrag en de toon van het publieke debat?
Wat zou er veranderen als we, net als die Māori-vrouwen, om vrouwelijke politici heen gingen staan en zeiden:
We have your back.