‘Jij stut leiders,’ zegt ze. Sprankel in haar ogen. Ze is een jaar lang mijn opdrachtgever geweest.
Ik val stil. De vork in mijn linkerhand blijft zweven boven een zorgvuldig opgemaakte salade gerookte zalm.
Ze heeft gelijk, weet ik direct.
Waar ik in mijn hoofd twee gescheiden werelden van heb gemaakt, blijkt in werkelijkheid prachtig samen te gaan.
Twee jaar geleden verlangde ik terug naar de klei. Niet meer uitsluitend vanuit mijn coachkamertje directeuren en ambitieuze professionals ondersteunen, maar zelf de arena in. Ik verhuurde mezelf als interim bestuurssecretaris, strategisch adviseur en projectleider, welke rol ook maar nodig was. Het was bijzonder fijn om na jaren van puur coaching, het analytische, ‘blauwe’ deel van mij weer aan te kunnen zetten. Mijn ‘gewone’ 1-op-1 coachingswerk bleef ik er op een heel laag pitje bij doen.
Nu de denkfout: ik beschouwde mijn interim-opdrachten in grote organisaties en het coachen als twee heel verschillende grootheden. Alsof ze niets met elkaar te maken hadden.
Tijdens de lunch met mijn opdrachtgever viel eindelijk het kwartje. Beide werkzaamheden liggen in werkelijkheid in elkaars verlengde.
En versterken elkaar.
In een paar woorden werd de essentie gevat van wat ik in verschillende rollen voor haar had betekend.
Ik had haar gestut.
Zodat zij haar werk als manager van een heel grote afdeling in het hoger onderwijs goed kon blijven doen.
Ik houd ervan, leiders stutten. Ik doe het met liefde en op allerlei manieren.