Wie zit er eigenlijk aan de knoppen?
Telkens wanneer iemand zegt: genoeg is genoeg. Ik wil doen waar mijn hart ligt. Ik voel dat er nu nog een deel van mij is dat niet aan bod komt.
Dan maakt mijn hart een sprongetje. Want elke dappere ziel die kiest voor haar eigen verlangen, is er één. Ik weet welk ripple effect daarvan uitgaan. Anderen die spontaan worden aangestoken en mee gaan doen. Tot er uiteindelijk een grote beweging ontstaat van mensen die zeggen: dit vinden wij belangrijk, hier staan we voor in vuur en vlam.
In mijn werk als coach ontmoet ik grofweg twee groepen mensen. De eerste groep is goed in wat ze doet. Heel succesvol in het werk, maar ook hondsmoe. Want wat ze terugkrijgen van hun werk staat al langere tijd niet meer in verhouding tot wat ze erin stoppen. Ergens tussen de hoge eisen, het hoge ambitieniveau en de ‘ík zie overal kansen’-mentaliteit is het lijntje met van binnen verloren gegaan.